Het holistisch gebeuren binnen de zorgsector is de laatste jaren wat op de achtergrond geraakt "Onderzoek wijst uit dat we heel erg bezig zijn met het handelen en dan vooral volgens protocol. Protocollen zijn echter nooit patiëntgericht of holistisch, maar handelingsgericht" (Nursing, mei 2015). Wat ik zelf persoonlijk nog wat mis in dit artikel omtrent het "nieuwe klinisch redeneren" is dat we de verpleegkundige als zorgregisseur nog centraler mogen zetten. Het is altijd "de patiënt" en de "beleving van de patiënt"...maar het is wel telkens de verpleegkundige die het scenario mag schrijven, die de klus mag klaren! Wordt het niet stilaan tijd dat de verpleegkundige krachtiger opstaat en zich wat zelf meer in de schijnwerpers zet? Gevoelens en belevingen zijn momenteel 'hot', ook de verpleegkundige heeft deze op zak. Voor mij wordt het stilaan tijd dat het zwaartepunt meer samenvalt(of zelfs overhelt) met (naar) de verpleegkundige. We hoeven inderdaad te beschikken over een degelijke kennis van zake....toch vind ik dat de persoonlijkheid van de verpleegkundige meer mag worden ingezet.

Creatief zijn leer je niet in boeken, of zittend op een stoel : het zijn geen protocollen of theorieën , dat is veel meer zoals "ik ben wie ik ben" en "jij bent wie jij bent" ook buiten mijn job. Zelfs de verpleegkundige is een holistisch wezen. Allicht heb ik als veertiger een andere kijk op die zaken, graag wil ik dit met u meegeven.